W swoich zamierzeniach artystycznych pragnął przede wszystkim kultywować muzykę polską oraz propagować nowe, nie wystawione jeszcze w kraju utwory rodzimych kompozytorów. Szczególne znaczenie miało wystawienie w 1962 r. prapremiery dzieła nestora kompozytorów polskich: Piotra Rytla – opery Andrzej z Chełmna (w reżyserii Wiktora Brégy i scenografii Stanisława Jarockiego) – dzieła o romantycznym charakterze i wybitnie patriotycznej treści nawiązującej do okresu wojny z Zakonem Krzyżackim. Przedstawienie było dużym sukcesem Opery Objazdowej co znalazło odzwierciedlenie w licznych artykułach w prasie zagranicznej i pismach fachowych.

W 1970 r. powrócił do pracy w Operze Narodowej w odbudowanym gmachu Teatru Wielkiego w Warszawie, gdzie oprócz prowadzenia spektakli operowych i baletowych, pełnił również funkcję dyrygenta Studia Operowego.

Zmarł nagle 10 maja 1981 r. w garderobie, po prowadzonym przez siebie spektaklu Borysa Godunowa M. Musorgskiego. Pochowany 15 maja 1981 na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 71G-5-4).