W tym czasie prowadził także koncerty symfoniczne w Filharmonii Śląskiej.

W latach 1954–1957 był dyrygentem Państwowej Opery w Warszawie (mającej wówczas tymczasową siedzibę w gmachu Romy). Pod jego kierownictwem muzycznym wystawiono Cyrulika Sewilskiego G. Rossiniego. W 1955 r. dyrygował galowymi przedstawieniami Halki S. Moniuszki z okazji pobytu w Warszawie Królowej Belgijskiej Elżbiety oraz Premiera Indii J. Nehru. W kolejnych latach współpracował z Operą Wrocławską (1957–1959) a następnie Operą i Operetką w Bydgoszczy (sezon 1959/60).

Rozkwit kariery artystycznej przypadł na okres pracy w Operze Objazdowej w Warszawie (1960–1970). W latach 1960–1962 sprawował kierownictwo artystyczne i muzyczne placówki zaś od 1962 r. objął funkcję pierwszego dyrygenta. Ważniejsze przedstawienia operowe zrealizowane pod jego kierownictwem muzycznym to: Carmen G. Bizeta, Halka oraz Hrabina S. Moniuszki, Andrzej z Chełmna P. Rytla, Cyganeria G. Pucciniego, Rigoletto G. Verdiego, Pajace R. Leoncavallo, Faust Ch. Gounoda, Eugeniusz Oniegin P. Czajkowskiego. Wszystkie wystawiane przez niego opery prezentowały wysoki poziom interpretacyjny i zaliczane były do sukcesów artystycznych Opery Objazdowej.