Wraz ze wzrostem deficytów wody w lasach, zwiększa się również stopień zasiedlenia jemiołą młodszych drzewostanów.

Jemioła ma zdolność prowadzenia fotosyntezy, dlatego powszechnie uważano, że jej wpływ na drzewo-gospodarza jest niewielki. Negatywny wpływ jemioły jest jednak większy niż wcześniej sądzono. W okresach suszy aparaty szparkowe jemioły mogą być otwarte, co zwiększa deficyt wody w drzewie. Wcześniejsze doniesienia, że jemioła pospolita oprócz wody i soli mineralnych pobiera również produkty fotosyntezy od rośliny-gospodarza nie zostały potwierdzone. Haustorium jemioły nie wnika również do floemu gospodarza, co potwierdza brak możliwości pobierania od niego związków węgla.

Deficyt wody w zasiedlonych drzewach uruchamia mechanizm obronny polegający na ograniczaniu przez nie transpiracji szparkowej, czego ubocznym efektem jest spadek poboru CO2 i wydajności fotosyntezy (o 22–43%). Pogarsza się też dostępność składników mineralnych. W rezultacie drzewa wolniej przyrastają na grubość, mają mniej liści, gorzej kwitną i owocują, osłabia się odporność na ataki patogenów i zwiększa podatność na uszkodzenia powodowane przez niekorzystne warunki pogodowe.