Maria Wodzicka z domu Dunin Borkowska herbu Łabędź (ur. 31 marca 1901 w Klimaszówce, zm. 24 lipca 1968 w Wellington) – polska działaczka społeczna. Żona Kazimierza Antoniego Wodzickiego. Czynnie wspierała polskich żołnierzy i ludność cywilną w czasie II wojny światowej. Jej największym osiągnięciem było przekonanie, wspólnie z mężem, władz Nowej Zelandii do przyjęcia polskich uchodźców z Iranu (733 dzieci i ich 102 opiekunów) w 1944 r., których umieszczono w tymczasowym Obozie Polskich Dzieci w Pahiatua.

W 1954 r. przyjęła obywatelstwo Nowej Zelandii.

Dzieciństwo i młodość Maria Dunin-Borkowska przyszła na świat 31 marca 1901 r. w Klimaszówce w rodzinie ziemiańskiej. Jej rodzice, Kalikst i Maria z Wołowskich, posiadali majątek ziemski. Maria uczęszczała do szkoły w Kijowie, ale w wyniku niepokojów w Rosji i zniszczenia majątku, przeprowadziła się z rodzicami do Krakowa i dokończyła edukację w Zakopanem. Jej studia na Uniwersytecie Jagiellońskim przerwał wybuch wojny polsko-bolszewickiej. Podczas niej służyła na froncie w oddziale Polskiego Czerwonego Krzyża. W 1923 r. uzyskała dyplom studiów gleboznawczych, następnie zaś pracowała w charakterze asystentki w laboratorium uniwersyteckim.