9 lutego 1928 r. poślubiła dr. Kazimierza Antoniego Wodzickiego, pracownika Zakładu Anatomii Porównawczej UJ. Małżonkowie brali aktywny udział w życiu kulturalnym i towarzyskim Krakowa, a wolny czas spędzali m.in. uprawiając taternictwo i jazdę na nartach. Ze związku Kazimierza i Marii narodziło się dwoje dzieci – Maria Monika (ur. 1929) oraz Antoni (ur. 1934). W połowie lat 30. Maria Wodzicka przeprowadziła się z nimi do Rabki.
Emigracja Po wybuchu II wojny światowej, w obawie przed zbliżającym się frontem, wyjechała z Rabki z dziećmi do Olejowa, posiadłości rodowej męża. Kazimierz dołączył do rodziny po kilkudziesięciodniowej podróży z Warszawy. Wodziccy powrócili do Rabki w listopadzie, natomiast w grudniu jej mąż wyjechał do Włoch. Na przełomie 1939/40, posiadając doświadczenie taternicze, Maria zaangażowała się w działalność ruchu oporu i pomagała uciekinierom z Polski przedostać się przez góry do Węgier i Rumunii. Na początku 1940 r. wyjechała z kraju z dziećmi po otrzymaniu wiz wyjazdowych, które Wodzicki uzyskał, pracując w Rządzie Polskim we Francji i dołączyła do niego w Angers. Przed upadkiem Francji przedostali się do Anglii, zaś pod koniec 1940 r. jej mąż otrzymał stanowisko konsula generalnego w nowo utworzonym konsulacie polskim w Nowej Zelandii. Wodziccy przybyli do Wellington w kwietniu 1941 r.