Projekty były finansowane początkowo ze sprzedaży obligacji, a po wyodrębnieniu się Wiednia jako samodzielnego kraju związkowego w 1922 roku z własnych przychodów, w tym z wprowadzonego przez Hugo Breitnera (1873–1946) w 1923 roku specjalnego, progresywnego podatku Wohnbausteuer nałożonego na właścicieli wynajmowanych powierzchni mieszkaniowych oraz podatków od dóbr luksusowych, tzw. „podatków Breitnera”. Ostra progresja podatku sprawiła, że 0,5% wszystkich wynajmowanych obiektów dostarczało 44,5% przychodu z podatku. Ponadto sprawiła, że wyzysk przestał się opłacać a ceny gruntów spadły, co z kolei umożliwiło miastu zakup terenów pod budowę nowych osiedli. Przychody z podatków od luksusu wyniosły w 1927 roku ok. 36% wszystkich wpływów podatkowych miasta, co stanowiło 20% wszystkich przychodów.
W 1919 roku rozpoczęły się budowy bloku mieszkalnego Metzleinstaler Hof, Fuchsenfeldhof i Fuchsenfeldhof oraz osiedli Wohnanlage Schmelz, Rosenhügel i kolonii Rannersdorf. 21 września 1923 roku władze miasta zatwierdziły pierwszy program mieszkaniowy miasta, który zakładał budowę 25 tys. mieszkań do 1928 roku a został zrealizowany już w roku 1926. W 1927 roku rada miasta podjęła decyzję o budowie kolejnych 30 tys. mieszkań.