Prężny rozwój mieszkalnictwa komunalnego wpłynął pozytywnie na wzrost poparcia dla socjaldemokratów, lecz doprowadził do załamania na rynku mieszkalnictwa prywatnego. Antysocjalistyczna propaganda nazywała nowe bloki „blokami wyborców [socjalistycznych]” lub „czerwonymi fortecami” strategicznie rozmieszczonymi na terenie miasta. Konserwatywny rząd Austrii przykrócił wkrótce samodzielną politykę finansową Wiednia. W 1932 roku Breitner podał się do dymisji a na jego miejsce przyszedł Robert Danneberg (1885–1942).

Program budowy mieszkań komunalnych nadal kontynuowano – w 1934 roku Wiedeń miał 65 tys. mieszkań tego typu o powierzchni 40–50 m²Blau (1999) podaje liczbę 64 tys. mieszkań, w których zamieszkało 200 tys. osób.. Wszystkie mieszkania miały własne oświetlenie, wentylację, wodę bieżącą i kanalizację. W sumie powstały 382 obiekty zaprojektowane przez 199 architektów, m.in. wielu uczniów Otto Wagnera (1841–1918): Karla Ehna (1884–1959), Engelberta Manga (1883–1955) czy Konstantina Pellera (1887–1969).

Czynsze pobierane za wynajem mieszkań komunalnych były bardzo niskie – w 1926 roku średni czynsz wynosił ok. 4% pensji robotnika.