Z tego powodu wielu uczonych zdecydowało się na stworzenie własnych wersji opracować litewskiej mitologii, bazując na źródłach historycznych, archeologicznych oraz etnograficznych. Pierwszej takiej odbudowy dokonał polski historyk Teodor Narbutt na początku XIX wieku. Dwie inne bardziej znaczące rekonstrukcje były podejmowane przez Mariję Gimbutas i Algirdasa Juliena Greimasa. Tworzenie tego typu rekonstrukcji było jednak pełne trudności i żadna z tych wersji nie wyczerpała tematu w pełni.
Pierwszą poważną trudność stanowi fakt, iż mitologia litewska nie była dziełem ukończonym, lecz nieustannie rozwijającym się. Z tego powodu nie pozostawała w niezmienionej formie przez żaden dłuższy okres, który mogliby później zbadać mitologowie. Drugą kwestią jest to, że mitologia słowiańska miała znaczący wpływ na myślenie i postępowanie Litwinów, co ingerowało w etnografię, a także oceny badaczy zajmujących się tym tematem. Ogólne założenia słowiańskich wierzeń mogły być jednak dawniej zupełnie różne od ich litewskich i łotewskich odpowiedników.