Łazariewa, ikony po obydwu stronach powstały we Włodzimierzu, są dziełem miejscowego ikonografa wzorującego się na ikonie powstałej w Kijowie lub, co mniej prawdopodobne, w Bizancjum. Według tego autora autorem ikony Pokłonu Zwycięskiemu Krzyżowi mógł być ikonograf nowogrodzki lub kijowski, pracujący we Włodzimierzu.
Wizerunek Zbawiciela ściśle oparty jest na wzorach bizantyjskich. Ikonę cechuje surowość i oszczędność wizerunku, niemal doskonale symetrycznego (wyjątkiem jest nieznacznie uniesiona lewa brew Chrystusa). Ikonograf oszczędnie posłużył się również barwami, utrzymując całość w różnych odcieniach żółtawej i oliwkowej ochry, być może jednak pierwotna kolorystyka ikony była żywsza, a dawne wierzchnie warstwy wizerunku uległy zniszczeniu. Twarz Zbawiciela ukazana została w okrągłej aureoli z wpisanym w nią krzyżem barwy kości słoniowej. Chrystus spogląda w prawą stronę. Jego włosy są ciemnej barwy, podkreślone złotymi liniami, broda rozdwaja się. W lewym i prawym narożniku wizerunku znajduje się zachowany szczątkowo podpis – litery IC XC (Iisus Chrystos). mały|Pokłon Zwycięskiemu Krzyżowi, ikona na odwrocie Na odwrocie głównej ikony znajduje się druga ikona przedstawiająca Pokłon Zwycięskiemu Krzyżowi (z gr. Nikitirion).