Miniewa wysuwa tezę, iż obydwa wizerunki znajdowały się przy równoległych filarach soboru.
Wizerunek był kilkakrotnie przemalowywany w związku z tym, że fragmenty kompozycji ulegały na przestrzeni wieków zniszczeniu. Z najstarszego okresu, bezpośrednio po napisaniu ikony, przetrwały kontur postaci świętego, jego kręcone włosy otoczone fioletową aureolą (być może dawniej znajdowały się w niej kamienie szlachetne) oraz częściowo zbroja, tarcza, płaszcz. W miejscach, gdzie pierwotny wizerunek się nie zachował, obraz był uzupełniany w XIV, XVI, XVII, XIX w. W XIV w. uzupełniano m.in. twarz św. Jerzego i jego płaszcz oraz chiton, a także tło. W XVI–XVII w. napisano brązowe spodnie noszone przez świętego i uzupełniano elementy obuwia, pierwotny jego rysunek zachował się tylko na prawej stopie. Ikona została w znacznym stopniu przemalowana w XIX w. podczas generalnej renowacji i rozbudowy monasteru św. Jerzego przeprowadzanej w I poł. XIX w. przez jego przełożonego, archimandrytę Focjusza. Nałożono na nią wówczas srebrną ryzę w stylu empire (datowaną na r. 1825). Jeśli wizerunek znajdował się w ikonostasie soboru św.