Jerzego, byłby jedyną ikoną zachowaną z pierwotnego ikonostasu tej świątyni, przed wstawieniem przez archimandrytę Focjusza nowego.
Święty Jerzy przedstawiony został na ikonie w postaci stojącej, w zbroi i narzuconym na nią jaskrawoczerwonym płaszczu, z włócznią w zgiętej i zbliżonej do piersi prawej ręce i z mieczem w pochwie w opuszczonej ręce lewej. Za jego lewym ramieniem widoczna jest okrągła tarcza. Na głowie świętego, wśród ciemnych kręconych włosów widoczna jest korona książęca. Grecki napis „Οαγ Георгиос” (skrócone Święty Jerzy) wykonany został według różnych badaczy w XIII w. lub XV w., a być może jeszcze później, dwie jego ostatnie litery zachowały się szczątkowo. Święty przedstawiony został na złotym tle, niezachowanym w całości. Pole ikony położone jest w kowczegu. Ikonograf ściśle opierał się na starszych bizantyjskich wzorcach, wprowadzając oryginalne elementy jedynie w rysunku oczu świętego. Stylistyka wizerunku przypomina znacznie freski w kijowskim soborze Mądrości Bożej.
Ikona została wywieziona z monasteru św. Jerzego po jego zamknięciu przez władze radzieckie w 1927. Trafiła do Centralnych Państwowych Pracowni Konserwatorskich, gdzie na początku lat 30. XX wieku była poddawana konserwacji, podczas której opisano okres powstania i stopień zachowania poszczególnych warstw. Sześć lat później włączono ją do zbiorów Galerii Trietiakowskiej.
Przypisy
Kategoria:Ikony w Galerii Tretiakowskiej