Podstawą skazania miały być ustawa przeciwko przestępstwu bluźnierstwa z 1661 roku (ang. Act against the crime of Blasphemy) oraz ustawa przeciwko bluźnierstwom z 1695 roku (Act against Blasphemy), jednak w oparciu o ówcześnie obowiązujące przepisy wyrok był nielegalny. W roku poprzedzającym skazanie, Zgromadzenie Ogólne Kościoła Szkocji przyjęło „Akt przeciwko ateistycznym opiniom deistów” (1696), który opisywał ateizm i sceptycyzm jako „aktywne czynniki dla Szatana i jego królestwa ciemności”. Tego samego dnia, w którym Rada Królewska w Szkocji odrzuciła ostateczne odwołanie Aikenheada od wyroku, zaleciła również powołanie komisji ds. osądzenia czarownic w Paisley. To polowanie na czarownice dotyczyło rzekomego uroku rzuconego na niejaką Kristen Shaw – małą dziewczynkę. Po tym, jak lekarzowi nie udało się jej wyleczyć z choroby, która się miała objawiać wymiotowaniem szpilkami i gorącymi węglami, rodzina i duchowni zaczęli podejrzewać czarownictwo jako prawdopodobne wyjaśnienie. W efekcie, postawiono zarzuty 35 osobom oraz w konsekwencji, najprawdopodobniej wiosną 1697 roku wykonano wyrok śmierci na czterech kobietach i trzech mężczyznach. W tym czasie, w Szkocji było szeroko rozpowszechnione stosowanie tortur podczas przesłuchań w procesach o czary.