Pracujący na południowym skraju zasięgu kultury Shang artysta porzucił zrównoważoną formę wyjściową, tworząc obiekt dziwaczny, ale błyskotliwy, będący zarazem popisem artystycznej wyobraźni, jak i niebywałego kunsztu odlewniczego.
Podstawowym zdobieniem jest osiem postaci zwierzęcych umiejscowionych między brzuścem dzbana, a górną kielichowatą częścią. Na każdej ściance znajduje się głowa mitycznego stworzenia (smoka?), której wężowate ciało wije się w obie strony, łącząc z płynnie z postacią na kolejnej ścianie i tworząc w ten sposób ciągły ornament. Na rogach naczynia artysta umieścił duże baranie głowy, przekształcając równocześnie całą dolną część dzbana tak, by składała się ona z czterech połączonych tułowi, z nogami stanowiącymi równocześnie podstawę naczynia
Kunszt tego – co istotne, prowincjonalnego – rzeźbiarza przejawił się w doskonałej syntezie realistycznego wyobrażenia zwierząt z konwencjonalnymi dekoracjami sztuki shangowskiej. Typowe dla niej wycinane płaszczyzny umieszczane na krawędziach naczyń służą równocześnie jako bródki baranich łbów.