Vilius Karalius (Król Vilius), dwutomowa praca wydana w 1936 i 1956, jest w pewnym zakresie podobna do Aukštujų Šimonių likimas. Powieść również przedstawia historię kilku pokoleń Litwinów Pruskich, jednak wzbogacona jest o obserwacje psychologiczne i społeczne. Simonaitytė napisała również kilka książek autobiograficznych: Be tėvo (Bez ojca) z 1941 ... O buvo taip (A więc było tak...) z 1960 Ne ta pastogė (Inny dom) z 1962 Nebaigta knyga (Nieukończona książka) z 1965
Pisarka była krytykowana głównie za zbyt rozwlekłe opisy, przesadną sentymentalność, a w późniejszych pracach również za głoszenie banałów socrealizmu. Jej dzieła były cenzurowane i nieustannie poprawiane przez władze radzieckie. Dla przykładu, sześć lat zajęło dostosowywanie do wymogów ideologii radzieckiej powieści Pikčiurnienė opowiadającej o kobiecie, która została pożarta przez własną chciwość Baliutytė, E.: Sovietmečio lietuvių literatūros kritika kaip socialinis reiškinys, tom pierwszy, strona 111 (2003).. Dzieło zostało przekształcone w groteskę ukazującą chciwość i okrucieństwo wśród klas