Z tego okresu pochodzą następujące dzieła: posąg gipsowy Niewolnik (1885, Muzeum Narodowe w Krakowie), Perseusz z głową Meduzy (1887, odlew brązowy, Muzeum Narodowe w Krakowie, eksponowany w Sukiennicach), Rzucający oszczepem (gips), Po kąpieli (Splatająca warkocz, 1887, Muzeum Narodowe w Krakowie, wystawiona w Sukiennicach), Wygnańcy polscy z Prus i Porwanie Sabinki.
Wczesne dzieła Wójtowicza były wystawiane na wystawach plastycznych w Krakowie w latach 1888-1890 i nabyte przez krakowskie muzea. Prace rzeźbiarza znajdują się również w muzeach polskich miast: Krosna, Jasła i Lublina.
W 1890 r. P. Wójtowicz otrzymał stypendium w Rzymie i Florencji za kompozycję Porwanie Sabinki. Na stypendium cesarskim Wójtowicz spędził w Rzymie ponad dwa lata, mieszkając w Pałacu Weneckim (ówczesnej ambasadzie austriackiej) razem z malarzem Franciszkiem Krudowskim. Po powrocie do Austro-Węgier w 1892 r. artysta pracował w Wiedniu i Budapeszcie, gdzie zaprzyjaźnił się z Ludwikiem Tyrowiczem. W latach 1893–1894 współpracował z węgierskimi kolegami z wiedeńskich studiów przy realizacji konnego pomnika Gyuli Andrássyego.