Do modernizacji przeznaczono następujące typy tramwajów:

B - 19 sztuk, DII - 2 sztuki, C - 3 sztuki, CII - 2 sztuki.

Tramwaje typu C oraz CII były wcześniej wagonami doczepnymi, nieposiadającymi silnika - po przebudowie stały się wagonami silnikowymi. W wyniku przebudowy powstały właściwie nowe wagony, w których zamontowano podwozia ze starszych tramwajów. Największą zmianą było zamontowanie nowego pudła o konstrukcji stalowej oraz miejsca dla konduktora w przedziale pasażerskim; zmodernizowane wagony z wyglądu przypominały tramwaje typu Gb 2/2. Były jednak od nich o 3600 mm krótsze, w związku z czym posiadały jedynie pięć okien zamiast siedmiu, a także dwie pary drzwi zamiast trzech. Ławki dla pasażerów zastąpiono pojedynczymi siedzeniami. W miejsce zdemontowanego pantografu lirowego zainstalowano pantograf nożycowy. Numerację poszczególnych wagonów przedstawiono w poniższej tabeli.

T.4 - wagony pojedyncze 10 sztuk T.5 - składy dwuwagonowe 16 sztuk / 8 składów 1958: 131, 132, 133 143–144, 145–146 1959: 134, 135, 136 147–148, 151–152 1960: 137, 138 141–142, 149–150, 155–156 1961: 139, 140 153–154