Antoni Gębala (ur. 19 marca 1919 w Wilkowicach, zm. kwiecień 1994) – polski lekarz pediatra, profesor nauk medycznych.
W roku 1937 ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Bielsku-Białej. Następnie rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, podczas których dorabiał m.in. jako korepetytor i pracownik fizyczny. Naukę przerwała II wojna światowa. W początkowych latach okupacji ukrywał się w Zborowie, gdzie pracował jako nauczyciel tajnego nauczania. W latach 1942–1944 kontynuował przerwane studia we Lwowie, a ich V rok ukończył we wrześniu 1945 już na UJ. Został następnie zatrudniony w tym uniwersytecie początkowo na stanowisku asystenta w Zakładzie Fizjologii, później w Zakładzie Farmakologii, a ostatecznie w Zakładzie Pediatrii.
W 1947 obronił doktorat i został adiunktem w Klinice Pediatrycznej, kierowanej przez profesora Władysława Bujaka. Łączył tę pracę z funkcją lekarza szkolnego i kierowaniem "Przychodnią dla Dzieci Ulicy". Dwukrotnie przebywał też na zagranicznych stypendiach WHO w Szwajcarii, Austrii, Włoszech, Francji i Kanadzie. W 1954 roku uzyskał habilitację. W latach 1960–1961 był współtwórcą i kierownikiem II Kliniki Pediatrycznej w Krakowie.