Paleta Marguerite Thompson, przypominająca palety impresjonistów i neoimpresjonistów, składała się z żywych, niezmieszanych kolorów, bez neutralnych lub ziemistych tonacji. Artystka eksperymentowała z wizualną interakcją barw dopełniających umieszczając przykładowo zielone krzesło na purpurowej ścianie lub pomarańczową górę na tle jasnego, błękitnego nieba. Podobnie jak fowiści, wykorzystała swoje kolory do celów ekspresyjnych, często wychodząc od dosłownej rzeczywistości, aby przywołać istotę sceny. Podczas pobytu w Paryżu kilkakrotnie wystawiała swoje prace: w lutym 1910 roku w American Women Artists Association oraz w 1911 roku w Salonie Niezależnych i Salonie Jesiennym. W połowie kwietnia 1911 roku wyjechała z Paryża na południe Francji. W 1911 i 1912 roku kontynuowała podróże po świecie odwiedzając takie miejscowości jak: Wenecja, Jerozolima, Bombaj, Jaipur, Mandalaj, Hongkong i Jokohama. W kwietniu 1912 roku powróciła do Kalifornii przywożąc ze sobą kilkanaście płócien, w tym Droga do Betlejem (1911) i Scena uliczna z Indii. W lipcu 1912 roku powróciła do Fresno spędzając 6 tygodni w górach Sierra Nevada na malowaniu obrazów.