Arwidssona z jego artykułami władze nie brały zbyt serio, raczej za fantastę, nawet dostał przezwisko „Fantastengranat”Kari Tarkiainen „Adolf Ivar Arwidsson” w: Matti Klinge „Suomen kansallisbiografia”, tom 1, SKS, Helsinki, 2003, s. 404., niepokój władz budził raczej znaczny wpływ Arwidssona na wielu młodych studentówRaija Majamaa, Leeni Tiirakari: J. V. Snellman. Valtioviisas vaikuttaja. SKS, Helsinki, 2006, s. 21.. Z wnioskiem o usuniecie Arwidssona wystąpił podkanclerz Uniwersytetu Johan Fredrik Aminoff, wniosek poparł sekretarz stanu ministra do spraw fińskich R. H. Rehbinder i car Aleksander I nakazał jego trwałe usuniecie z Uniwersytetu 20 maja 1822Liisa Castrén „Adolf Ivar Arwidsson isänmaallisena herättäjänä.”, Suomen Historiallinen Seura, Helsinki, s. 384–389.. W tej sytuacji w r. 1823 Arwidsson wyemigrował do Sztokholmu.
Okres szwedzki W Sztokholmie uzyskał pracę jako bibliotekarz w bibliotece królewskiej od 29 kwietnia 1824, ożenił się 25 listopada 1824 z Johanną Karoliną Armfelt, córką oficera we flocie rosyjskiej barona Fredrika Armfelta, a 19 stycznia 1825 stał się poddanym szwedzkimAdolf Ivar Arwidsson w: Svenskt Biografiskt Lexikon – Riksarkivet..