Arwidsson na emigracji po Sztokholmie pozostał politycznie czynnie, przede pisząc jako anonim lub pod pseudonimem artykuły do gazet na temat szwedzkiej polityki wewnętrznej. Poza tematami bieżącymi szczególną wagę przykładał jednak do dyskusji nad narodowym położeniem Finlandii, natury fińskiej autonomii i w stosunku do celów i nadziei finów. W 1827 r. Arwidsson podjął próbę wyprawy naukowej (celem poszukiwania źródeł pisanych) do Finlandii, ale natychmiast został deportowany z powrotem do Szwecji przez władze carskie. To doświadczenie przyczyniło się do dalszej radykalizacji postawy politycznej w debatach publicznych w Szwecji, w których przedstawiał sytuację w Finlandii w ciemnych barwach, a równocześnie przez przedstawianie pozytywnych aspektów fińskiej tożsamości narodowej usiłować dać impuls do jej rozwoju. Brał przy tym udział w polemikach, np. tej w latach 1838–1841 prowadzonej głównie broszurami polemicznymi, którą rozpoczęło wydanie we wrześniu 1838 pisma innego emigranta z Finlandii profesora I. Hwassera, w piśmie tym profesor Hwasser pisał, że dzięki przejściu pod zwierzchność cara Finlandia wyemancypowała się od Szwedów i znalazła w państwie cara własną tożsamość, a Finlandia jest zasadniczo zadowolona uzyskanym status quo.