Od 1 grudnia 1929 do 31 stycznia 1930 pozostawał w dyspozycji szefa Sztabu Głównego. Następnie objął obowiązki na stanowisku pomocnika attaché wojskowego w Moskwie. 23 marca 1932, po powrocie do kraju, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. Następnie został przeniesiony do 3 pułku ułanów w Tarnowskich Górach na stanowisko I zastępcy dowódcy pułku. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 3. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Latem 1939 został wyznaczony na stanowisko szefa Oddziału IV Sztabu Armii „Łódź”. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczył w obronie Warszawy, jako szef Oddziału IV Sztabu Armii „Warszawa”. Po kapitulacji stolicy dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał między innymi w Oflagu VII A Murnau.
29 kwietnia 1945, po uwolnieniu z niewoli, został przyjęty do Polskich Sił Zbrojnych. W 1946 został zwolniony ze służby. Pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, od lipca 1949 mieszkał w Polskim Osiedlu w Penrhos (Walia). Zmarł 22 kwietnia 1966 w szpitalu w Penley. Został pochowany na cmentarzu we Wrexham.
Był mężem Stefanii z Mijakowskich.