mały|Grób Bolesława Dubickiego na cmentarzu Powązkowskim Bolesław Dubicki (ur. 18 lutego 1906 w Busku, zm. 19 czerwca 1990 w Warszawie) – polski inżynier mechanik, nauczyciel akademicki Politechniki Warszawskiej, specjalista w zakresie maszyn elektrycznych.
Życiorys Do gimnazjum uczęszczał w Piotrkowie Trybunalskim, po jego ukończeniu rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. W 1928 uzyskał dyplom ukończenia i podjął pracę jako konstruktor w Polskim Towarzystwie Elektrycznym, a następnie w przedstawicielstwie firmy „Brown Boveri”, a później „Siemens”. W 1933 został starszym asystentem w Katedrze Maszyn Elektrycznych i opracował skrypt pt. „Silniki indukcyjne”, równocześnie pracował w Zakładach Elektrycznych „Boye”. Podczas II wojny światowej wykładał w Państwowej Szkole Elektrycznej II stopnia, którą władze okupacyjne utworzyły pod zamknięciu Wyższej Szkoły Technicznej im. Wawelberga i Rotwanda. Od 1942 wykładał w powstałej na miejsce Politechniki Warszawskiej Państwowej Szkole Technicznej, poza legalnymi zajęciami Bolesław Dubicki uczył również na tajnych kompletach. Po zakończeniu działań wojennych przeprowadził się do Łodzi, gdzie objął stanowisko zastępcy profesora na tamtejszej politechnice. W grudniu 1945 przedstawił na Politechnice Warszawskiej przygotowaną pod kierunkiem prof.