Bartłomiej Rusin (ur. 29 listopada 1910 w Wiśniowej, zm. 12 czerwca 1983 w Działdowie) – polski żołnierz, rolnik, nauczyciel i działacz ludowy, poseł na Sejm PRL IV i V kadencji.
Życiorys Ukończył szkołę podstawową w Będzienicy, następnie po ukończeniu sześciu klas przerwał z powodów finansowych naukę w gimnazjum w Ropczycach. Pracował w gospodarstwie ciotki, następnie powołany do służby wojskowej. W 1931 zaczął służbę w 16 Pułku Piechoty Ziemi Tarnowskiej, a w marcu 1932 wyznaczono go do szkoły podoficerskiej Korpusu Ochrony Pogranicza w pułku w Głębokiem na Wileńszczyźnie. Po odbyciu służby pozostał podoficerem zawodowym, pracując w kompanii szkolnej dla podoficerów i odbywając szereg kursów. W 1939 wyjechał wraz z jednostką do Żywca, a potem do Węgierskiej Górki. Po wybuchu II wojny światowej został wzięty do niewoli w Zielonej na Lubelszczyźnie, skąd uciekł do Głębokiego. Po odbyciu wiosną 1940 kursu palaczy parowozowych był mechanikiem parowego ogrzewania pociągów osobowych na liniach Grodno-Lwów i Białystok-Mińsk. Od sierpnia 1941 do lipca 1944 był rządcą majątku ziemskiego Ludwinów, po czym został wywieziony przez Niemców do budowania okopów w Ostrołęce, a następnie pracował na roli w majątkach w powiecie mławskim. Po wojnie powrócił w rodzinne strony, pracował krótko na roli u rodziców.