Pluton chroniący most musiał odpierać ataki grup nieprzyjaciela. Strzelano do siebie z odległości jednego kroku a były wypadki, że w rowie po jednej stronie drogi byli ułani a po drugiej wróg. Nieprzyjaciel stawiał silny opór ponieważ nie spodziewał się oddziałów polskich na tak głębokich tyłach i myślał, że ma do czynienia z partyzantami.
Po poniesieniu dużych strat opanowano Frankopol, zatrzymano natarcie wroga na most oraz na godzinę stracono styczność z przeciwnikiem wykorzystując ten czas na przygotowanie obrony folwarku frontem na zachód.
Po upływie wspomnianego czasu dostrzeżono zbliżającą się w stronę Frankopola kolumnę nieprzyjaciela. Jej wielkości i składu nie można było określić przez panujące ciemności. Kolumna ta zaatakowała Frankopol prąc ku mostowi. Wszelkie starania majora Jaworskiego mające na celu utrzymanie się na pozycji pomimo ogromnej przewagi nieprzyjaciela i jego działania okrążającego zdały się na nic. Oddział cofając się ku mostowi został otoczony. Jednak major Jaworski zostaje oswobodzony z tego fatalnego położenia dzięki 1 szwadronowi 2 pułku ułanów lubelskich pod dowództwem porucznika Ścieżyńskiego z kolumny podporucznika Szmidta. Szwadron ten zaszarżował na nieprzyjaciela od południowego wschodu i ratuje oddział majora Jaworskiego od zagłady.