W 1921 wybrano go do Zarządu Okręgowego Polskiego Stronnictwa Ludowego Piast na Pomorze. Działał w Syndykacie Dziennikarzy Pomorskich. Do 1939 był też członkiem Związku Syndykatów Dziennikarzy Polskich, późniejszego Związku Dziennikarzy RP. Był referentem prasowym Związku Towarzystw Kupieckich na Pomorzu, dla którego redagował liczne wydawnictwa. W 1925 wydał publikację Z dziejów prasy pomorskiej (współautorstwo Ludwika Łydko). Tworzył też humoreski oraz satyry polityczne, np. I koń by zapłakał (1922), Szopa leśna (1929), Przybieżeli do choinki posłowie (1929).
Od 1930 do 1935 mieszkał w Poznaniu. Współpracował tu z Arturem Marią Swinarskim (kabaret „Ździebko”, jednoaktówki), pisał też dla Dziennika Poznańskiego. Wydawał też własnym nakładem wydawnictwa regionalne, np. Grudziądz w karykaturze i pieśni szopki lokalnej (1932), Szopka pomorska Grudziądz-Świecie (1932), czy Szopka bydgoska (1934). W latach 1931–1932 obejmował stanowisko redaktora naczelnego pisma Goniec Wielkopolski. W 1934 złożył w toruńskim urzędzie wojewódzkim Memoriał w sprawie utworzenia centrali propagandy prasowej na Pomorzu. Od 1935 do 1939 mieszkał w Toruniu. Pisał wówczas dużo do Gazety Gdańskiej i Słowa Pomorskiego. Redagował także tygodnik dla młodzieży Straż nad Wisłą.