Z czasem Mauser M1871 zastąpił karabiny Dreysego w armii pruskiej, a później także karabiny Werder M1849 w armii bawarskiej. W 1884 roku zespół konstruktorów Królewskiej Fabryki Karabinów w Spandau wyposażył karabin M1871 w stały, rurowy magazynek. Po próbach nowy karabin został przyjęty do uzbrojenia jako Infanterie-Gewehr Mod. 71/84 (I.G. Mod. 71/84).
W następnych latach M1871/84 zastąpił jednostrzałowe karabiny M1871. Wiele karabinów z lufami o kalibrach od 9,5 do 11,5 mm zostało wyeksportowanie do różnych krajów. Serbia zamówiła ulepszoną wersję karabinu Model 71 o kalibrze 10,15 mm nazwaną Mauser-Milovanovicz M1878/80.
W 1886 pojawił się francuski karabin Lebel Mle 1886, strzelający amunicją na właśnie wprowadzony do produkcji proch bezdymny, pozwalający na strzelanie mniejszymi pociskami i z większą dokładnością na odległość do 1 km. W następnym roku Vetterli-Vitali wprowadził do swoich karabinów magazynek, w bardzo znaczący sposób skracający czas potrzebny na przeładowanie broni i zwiększający jej niezawodność. Także armia niemiecka wprowadziła obie te nowinki w karabinie Kommissiongewehr, przystosowanym do strzelania amunicją 7.92 × 57I. Nabój ten miał okrągło zakończony pocisk, który później, w odpowiedzi na rozwiązanie francuskie, zastąpiono ostrołukowym nabojem spitzer.