Czułość na pozakomórkowe sygnały może się znacząco różnić. Komórki są zwykle czułe już na niewielkie stężenia hormonów. Neurotransmitery uwalniane są w znacznie wyższych stężeniach w synapsach, przez co niepotrzebna jest wysoka czułość w receptorach postsynaptycznych. Czułość na sygnał często zależy od liczby i powinowactwa receptorów. Szczególnie ważnym mechanizmem zwiększania czułości całego systemu sygnalizacji jest amplifikacja (wzmocnienie) sygnału. Polega to na tym, że niewielka liczba aktywowanych receptorów wywołuje ogromną wewnątrzkomórkową odpowiedź przez aktywację wielu białek sygnalizacyjnych lub tworzenie dużej ilości wtórnych cząsteczek sygnalizacyjnych. Jeśli aktywacja tylko części receptorów wystarcza do osiągnięcia maksymalnego efektu (przekazu sygnału), to mówi się o rezerwie receptorowej. Jeżeli łańcuch reakcji jest krótki, składa się z niewielu elementów, to rezerwa ta jest zwykle niewielka.
Agonisty i antagonisty Substancje, które wiążą się specyficznie do receptora i wyzwalają kaskadę sygnałową (ligandy) są określane jako agonisty. Jeśli taka substancja wykazuje maksymalne działanie, jest nazywana pełnym agonistą;