jeśli aktywność ta jest mniejsza, nazywana jest częściowym agonistą. Substancje te wpływają na równowagę stanu aktywnego receptora.
Istnieją również substancje, które wiążą się do receptora i hamują transdukcję sygnału – są to tzw. antagonisty. Wiele z nich wykorzystywanych jest w medycynie. Mogą one mieć znacznie większe powinowactwo do receptora niż ligand, który je aktywuje. Przykładem antagonisty jest propranolol (antagonista adrenaliny).
Antagonisty można podzielić na: antagonista kompetycyjny – wiążą się w tych samych miejscach do receptorów co agonisty, konkurują z nimi o miejsce, ale nie wywołują efektu jak oni; antagonista niekompetycyjny – w różny sposób osłabiają działanie agonisty, np. przez oddziaływanie na receptor w innym rejonie (działanie allosteryczne), co powoduje gorsze warunki dla wiązania agonisty; antagonista funkcjonalny – hamują działanie innego agonisty przez działanie agonistyczne na odmienne receptory; antagonista chemiczny – reagują chemicznie z substancją czynną i inaktywują ją, przez co nie może się ona już wiązać z receptorem.
Przypisy
Kategoria:Biologia komórki