Pisarz odmówił, niemniej napisał esej Die Tablas von Daimiel, którego podtytuł brzmi Zakamuflowana wypowiedź świadka w procesie przeciwko Slobodanowi Miloševićowi.
Po pobycie w Grazu Handke mieszkał w Düsseldorfie i Berlinie, potem w Kronbergu, w USA (1978–1979), Salzburgu (1979–1988), a od 1991 w Chaville pod Paryżem (Francja), a okresowo także w Salzburgu.
Ma dorosłą córkę, Aminę Handke, absolwentkę studiów malarskich i w zakresie sztuki medialnej. W latach 2001–2006 był związany z niemiecką aktorką Katją Flint.
Zasiadał w jury konkursu głównego podczas 42. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes w 1989.
W 2012 Peterowi Handkemu poświęcono sesję krytycznoliteracką, zorganizowaną we Wrocławiu z okazji 70. urodzin pisarza przez Instytut Filologii Germańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Bibliotekę Austriacką we Wrocławiu. Podczas wydarzenia zaprezentowano referaty badaczy literatury z sześciu polskich uczelni wyższych m.in. Norberta Honszy, Edwarda Białka, Eugeniusza Tomiczka i Ireny Światłowskiej-Prędoty. Prof. Jacek Rzeszotnik wystąpił wówczas z referatem Gdyby trzymał gębę na kłódkę, miałby szansę na Nobla. Peter Handke vs media.
10 października 2019 roku Akademia Szwedzka przyznała mu Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury.