Większość pierwszych zwolenników Abu Sa’ida wywodziła się z koczowniczego klanu Arghun i jego członków miał on następnie faworyzować przez całe swoje panowanie. Wykorzystując walkę pomiędzy Uług Begiem a jego synem Abd al-Latifem (1449-1450) w roku 1449 Abu Sa’id zaatakował Samarkandę, jednak musiał odstąpić od miasta, gdy Uług Beg przybył mu z odsieczą. Abu Sa’id pozostawał w opozycji w trakcie krótkiego panowania Abd al-Latifa i starał się wykorzystać dla swoich celów także niezadowolenie jakie szybko wzbudziły rządy jego następcy, Abdallaha (1450-1451). Abu Sa’id organizował swoje siły w rejonie Buchary, gdzie m.in. udało mu się przeciągnąć na swoją stronę niektóre plemiona Turkmenów. W maju 1450 roku został pokonany przez Abdallaha, niemniej jakiś czas później udało mu się zająć Jasy (dzis. Turkiestan) i zdobyć poparcie chana Uzbeków Abu al-Chajra (1428-1468). 22 czerwca 1451 roku połączone siły Abu Sa’ida i Uzbeków odniosły w pobliżu Samarkandy łatwe zwycięstwo nad armią Abdallaha, który został wzięty do niewoli i stracony na rozkaz swojego kuzyna.