W wyniku tej bitwy Abu Sa’id zdobył Samarkandę, przy czym zadbał o to by dostać się do miasta przed Uzbekami i zamknąć przed nimi bramy. Jego sojusznicy zostali wynagrodzeni drogimi prezentami, zaś Rabi'a Sultan Begum, córka Uług Bega, została małżonką Abu al-Chajra. Na wiosnę 1454 roku Abu Sa’id przekroczył Dżejhun i zajął Balch. W odpowiedzi na ten atak rządzący w Chorasanie Babur (1447-1457) dokonał inwazji Mawarannahru i w październiku/listopadzie 1454 roku oblegał Samarkandę. Miasto ocalało tylko dzięki postawie szejcha tarikatu nakszbandijja Chodży Ahrara, który organizował obronę i miał powstrzymać Abu Sa’ida przed opuszczeniem swojej stolicy. Chodża Ahrar cieszył się w Samarkandzie niepodważalnym autorytetem i według Chondemira Abu Sa’id miał nie podejmować żadnych decyzji bez uprzednich z nim konsultacji. Ostatecznie Abu Sa’id i Babur zawarli pokój potwierdzający granicę na rzece Dżejhun i stosunki pomiędzy oboma władcami miały odtąd być serdeczne. Kiedy po śmierci Babura władcą w Chorasanie został Sultan Ibrahim (1457-1459) Abu Sa’id ponownie zaatakował i 19 lipca 1457 roku wkroczył do Heratu.