Sandżar wpadł w ręce Abu Sa’ida i dokonano na nim egzekucji, zaś do końca 1460 roku zmarli lub zginęli jeszcze Sultan Ibrahim, syn Babura Szah Mahmud (1457) i Ala ad-Daula; .
„Śmierć tak wielu rywalizujących ze sobą timurydzkich książąt wpłynęła na powrót stabilności w Chorasanie”. W roku 1460 Husajn Bajkara (1470-1506), któremu w międzyczasie udało się wyrwać Gorgan z rąk Kara Kojunlu, uznał zwierzchność Abu Sa’ida, który zajął graniczący z nim Mazandaran. Nieobecność Abu Sa’ida wykorzystał emir Chalil z Sistanu, który zaatakował Herat, został jednak odparty. Jesienią 1460 roku rebelia w Sistanie została stłumiona. W tym momencie Abu Sa’id był władcą Mawarannahru, Turkiestanu aż do Kaszgaru, Kabulistanu i Zabulistanu oraz Chorasanu i Mazandaranu. Jego władza nie była jednak szczególnie stabilna. Uzbecy corocznie najeżdżali Mawarannahr. W roku 1454/1455 Uwajs, wnuk Bajkary, podniósł bunt w Otrarze i z pomocą Abu al-Chajra zadał Abu Sa’idowi druzgocącą klęskę. W roku 1461 wybuchła rebelia Muhammada Dżukiego, syna Abd al-Latifa, który po spustoszeniu Mawarannahru zamknął się w Szahruchijji (dzis. Taszkent). Abu Sa’id oblegał ją przez dziesięć miesięcy (listopad 1462 – październik 1463). Wykorzystując kłopoty Abu Sa’ida w Mawarannahrze Husajn Bajkara w roku 1461 zajął Mazandaran i zaatakował Herat.