Został jednak nie tylko odparty, ale także zmuszony do ucieczki do Chorezmu. Wykorzystując swoją bazę w tym regionie Husajn Bajkara w roku 1464 spustoszył Chorasan. Abu Sa’id był bardziej skuteczny w neutralizowaniu ataków swoich koczowniczych sąsiadów ze wschodu. Panując jeszcze tylko w Samarkandzie odparł dwa ataki chana Mogolistanu Esen Bughi (1429-1462). W roku 1456 zaczął wspierać przeciwko niemu jego starszego brata Junusa (1462-1487), który uzyskał od niego posiłki ponownie w roku 1464; .
W roku 1467 władca Ak Kojunlu Uzun Hasan (1452-1478) pokonał i zabił Dżahanszaha, zaś jego głowę wysłał do Abu Sa’ida. W wyniku kolejnych zwycięstw Ak Kojunlu samo istnienie państwa Kara Kojunlu wydawało się zagrożone. Abu Sa’id postanowił wykorzystać tę okazję do odzyskania terenów zachodniego Iranu, które Timurydzi utracili po śmierci Szahrucha. Abu Sa’id pośpiesznie przygotował się do wyprawy i pod koniec lutego 1468 roku wyruszył w kierunku Azerbejdżanu, jedynie na czele swojej kawalerii, nie czekając na oddziały piechoty i tabor. Udało mu się zająć Fars i Irak Perski, zaś w Mijane przyłączyły się do niego oddziały Kara Kojunlu prowadzone przez synów Dżahanszaha, Jusufa i Hasana Alego (1467-1469).