Janina Kossak-Pełeńska, także Janina PełeńskaNa łamach prasy była podpisywana w obu formach (Janina Kossak-Pełeńska i Janina Pełeńska) (ur. 1875, zm. 4 listopada 1943 we Lwowie) – poetka, pisarka, dziennikarka, aktorka, działaczka społeczna.
Życiorys Wywodziła się z ziemi lwowskiej. Ukończyła szkołę średnią. Została żoną Rusina Jana Pełeńskiego (auskultant sądowy w Nowym Sączu, adiunkt sądowy w Starym Sączu, później sekretarz, radca C. K. Sądu Obwodowego w Sanoku, przypisany w tym mieście do ulicy Jagiellońskiej, adwokat, działacz polityczny)•••Alojzy Zielecki, Społeczeństwo Sanoka u progu XX wieku. Życie kulturalne. W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 463..
Została określona jako poetka polsko-ukraińska. Jej pierwsze wiersze, nowele, felietony, recenzje teatralne ukazywały się na łamach pism polskich, w tym „Gazety Przemyskiej”•••••••, „Głosu Rzeszowskiego” (pt. Duchy). W Przemyślu w 1909 wygłosiła pozytywnie przyjęty odczyt o Juliuszu Słowackim. W 1908 została nagrodzona w konkursie literackim zorganizowanym przez periodyk „Wiek Nowy” za nowelę pt. Smenta (nadesłano łącznie ok. 300 prac, a nagrodzeni zostali wówczas także Maria Czeska-Mączyńska i Henryk Zbierzchowski).