Zaproszona do współpracy w tym piśmie publikowała swoją twórczość na jego łamach. Ponadto podjęła współpracę z pismami we Lwowie, Krakowie i Warszawie. Była również współpracowniczką czasopisma „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, na łamach którego wydrukowano nowelę Smenta, recenzje teatralne, artykuł i wiersz opiewające powstanie styczniowe. W 1911 jej nowela pt. Rozbieżne drogi została wyróżniona w konkursie „Kroniki Powszechnej” i w tym samym roku była drukowana na łamach tego czasopisma. Łącznie ogłosiła kilka powieści i nowel. Wraz z sanockimi inżynierami Mieczysławem Nawarskim i Fischlerem była założycielką kółka dramatycznego w Sanoku, organizującego przedstawienia sceniczne w mieście, w który ona sama grała główne role.

thumb|240px|Nagrobek Janiny Kossak-Pełeńskiej W Sanoku manifestacyjnie okazywała swoje poglądy socjalistycznie (np. udziałem w pochodzie robotniczym), stanowiąc unikatowy przypadek osoby wywodzącej się ze sfery „arystokracji urzędniczej” i reprezentującej ww. idee. Po wybuchu I wojny światowej od 3 sierpnia 1914 wraz z bliskimi przebywała w Linzu. Od 1915 do 1917 działała na uchodźstwie w strukturach prasy polskiej w Wiedniu. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości nadal aktywnie pracowała w polskiej prasie.