Po wypuszczeniu na wolność pracował jako biuralista w Związku Handlarzy Węglem w Lublinie, a od 1941 do 1944 roku uczestniczył w tajnym nauczaniu na terenie Lublina.
Po wyzwoleniu Lublina, w 1944 roku, Stanisław Jedlewski został powołany na stanowiska: Kierownika Resortu Oświaty PKWN oraz Naczelnika Wydziału Kształcenia Nauczycieli w Kuratorium Okręgu Lubelskiego, w którym pracował do roku 1946. Od 1946 do 1950 roku był organizatorem oraz dyrektorem Państwowego Zakładu Wychowawczo-Naukowego dla Młodzieży Osieroconej im. Tadeusza Kościuszki w Krzeszowicach. W latach 1950–1953 był prorektorem WSP w Warszawie, w której wykładał pedagogikę, prowadził ćwiczenia i praktykę pedagogiczną, a w 1951 roku zorganizował Studium Zaoczne WSP. W 1953 roku został samodzielnym pracownikiem nauki w Katedrze Pedagogiki na Wydziale Filozoficzno-Społecznym Uniwersytetu Warszawskiego, na którym w roku 1954 otrzymał stanowisko docenta, a w 1959 roku habilitował się. Od 1968 do 1976 roku był profesorem Uniwersytetu Warszawskiego, w latach od 1969 do 1974 równolegle prowadził zajęcia w Wojskowej Akademii Politycznej, a od 1972 do roku 1976 był dyrektorem Instytutu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji.