W 1949 objął stanowisko starszego asystenta na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, następnie awansował na stanowisko adiunkta, a później zastępcy profesora, Równocześnie od 1952 pracował w Zakładzie Elektrotechniki Teoretycznej Polskiej Akademii Nauk. W 1954 został kierownikiem Katedry Elektrotechniki Teoretycznej, a także na dwuletnią kadencję objął funkcję dziekana Wydziału Elektrycznego i sekretarza Senatu Politechniki Warszawskiej. W 1955 został docentem, trzy lata później odbył trzymiesięczny staż we Francji. Od 1959 należał do Société française des électriciens w Paryżu. W 1962 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a trzy lata później został wybrany na członka korespondenta Polskiej Akademii Nauk (PAN). Od 1966 przez dwa lata zasiadał w działającej przy Prezydium PAN Radzie Towarzystw Naukowych i Upowszechniania Nauki oraz pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komitetu Elektrotechniki. W 1967 został redaktorem naczelnym serii wydawniczej „Monografie Elektrotechniki Teoretycznej” Wydziału IV PAN oraz zasiadał w Radzie Redakcyjnej kwartalnika „Rozprawy Elektrotechniczne”.