W dniu 28 czerwca 1940 roku, jako inwalida, otrzymał zezwolenie na osiedlenie się i wykonywanie praktyki lekarskiej w Warszawie. Podjął pracę w Szpitalu Ujazdowskim, gdzie został ordynatorem, a następnie starszym ordynatorem Oddziału Chorób Wewnętrznych. Od 1942 roku prowadził w nim, jako Klinice Propedeutycznej Chorób Wewnętrznych, nauczanie studentów medycyny tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich i tajnego Uniwersytetu Warszawskiego.

Należał do Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej (ZWZ–AK) i pełnił funkcję szefa służby zdrowia w dzielnicy Mokotów oraz kierownika szkolenia służby sanitarnej Kedywu - Kierownictwa Dywersji Komendy Głównej AK pod pseudonimem Rawicz.

Podczas powstania warszawskiego w 1944 roku był lekarzem punktu sanitarnego w fabryce Pfeifera na Powązkach, następnie kierownikiem Oddziału Wewnętrznego Szpitala Maltańskiego. Z tego szpitala po powstaniu warszawskim ewakuował część rannych i personelu do szpitala w obozie w Pruszkowie, w którym pełnił obowiązki lekarza, jak również w Szpitalu Zakaźnym nr 2 w Milanówku, którego był współorganizatorem.