W sierpniu 1932 roku został tam starszym lekarzem i jednocześnie komendantem garnizonowej izby chorych. W 1926 roku pełnił przejściowo funkcję starszego lekarza w 19 pułku artylerii lekkiej. W styczniu 1927 awansował na kapitana, natomiast w styczniu 1934 na stopień majora. Także w 1934 roku ukończył kurs dla sztabowych w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie oraz latach 1938–1939 dziesięciomiesięczny kurs w Wyższej Szkole Wojennej dla szefów sanitarnych Wielkich Jednostek, po którym został szefem sanitarnym 19 Dywizji Piechoty.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku, pełniąc funkcję szefa służby sanitarnej Armii „Prusy”, zorganizował on w Tomaszowie Mazowieckim szpital polowy oraz ewakuację rannych do Warszawy. Dnia 3 września 1939 roku awansował na podpułkownika. Trzy dni później kierując ewakuacją rannych pod Piotrkowem Trybunalskim został ciężko ranny i dostał się do niewoli niemieckiej. Wywieziony w głąb Niemiec, przebywał w szpitalu dla jeńców wojennych w Langebilau – Oflag IX B w Weilburgu.