19 sierpnia, po zranieniu majora Jerzego Bardzińskiego, objął dowództwo pułku. 27 sierpnia 1920 sam także został ranny pod Chłopiatynem. W 1921 został uhonorowany orderem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, napisano m.in.: W okresie międzywojennym pełnił służbę w 24 pułku ułanów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 111. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). Następnie został przeniesiony do 20 pułku ułanów w Rzeszowie. W 1925 ukończył kurs w CSKaw w Grudziądzu. 12 kwietnia 1927 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1928 był dowódcą szwadronu zapasowego 20 pułku ułanów. W lipcu 1929 został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów kawalerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym na stanowisko rejonowego inspektora koni w Równem. Na tym stanowisku pełnił służbę do roku 1939.