Kolejnym kluczowym zagadnieniem w rozważaniach Blumenberga było pojęcie Epochenschwelle, odnoszące się do okresu przełomu epok. Jest częścią periodyzacji historii i tworzy historiograficzną kategorię określającą moment przejścia z jednej epoki do drugiej. Blumenberga interesowało szczególnie przejście ze średniowiecza do współczesności, które opisywał m.in. w Legitimität der Neuzeit lub Die Genesis der kopernikanischen Welt. Współczesność została przedstawiona w przeciwieństwie do antyku i średniowiecza jako niezależna epoka, której wykształcenie się jest wynikiem konieczności uwierzenia we własne możliwości społeczeństwa w obliczu zaostrzenia się „teologicznego absolutyzmu” w późnym średniowieczu. Według Blumenberga ta konieczność usamodzielnienia się zrehabilitowała teoretycznie antyczną pogoń za wiedzą.

W późniejszych studiach (Arbeit am Mythos, Höhlenausgänge) Blumenberg poświęcił się antropologicznym podstawom swoich rozważań. Głównym motywem jest tutaj myśl Arnolda Gehlena mówiąca, że człowiek jako skończona i krucha istota potrzebuje pewnych środków pomocy, żeby w obliczu „absolutnej rzeczywistości” („Absolutismus der Wirklichkeit”) móc się utrzymać, utwierdzić, określić.