Ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Tam też w 1949 otrzymał stopień naukowy doktora na podstawie pracy pt. Prawo nadbrzeżne (Ius naufragii) - studium z historii prawa morskiego. W 1950 został wykładowcą w sopockiej Wyższej Szkole Handlu Morskiego (później: Wyższa Szkoła Ekonomiczna), w której w latach 1951–1970 pełnił funkcję kierownika Katedry Prawa Morskiego. W 1953 został prorektorem WSR, w 1954 rektorem tej uczelni (na stanowisko rektora wybierany był także w 1956 i 1956; ze stanowiska odszedł w 1962). W 1954 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. W latach 1958–1970 był kierownikiem Katedry Prawa Cywilnego na UMK w Toruniu, a od 1958 do 1961 kierownika Katedry Prawa Postępowania Cywilnego na tym wydziale. Pełnił także funkcję prorektora UMK. Został profesorem zwyczajnym.
W związku z powstaniem w 1970 Uniwersytetu Gdańskiego, został 1 maja 1970 powołany na stanowisko pierwszego dziekana-organizatora Wydziału Prawa i Administracji UG. Funkcję tę pełnił do 1974. W latach 1970–1977 zajmował stanowisko dyrektora Instytutu Prawa Morskiego na tym wydziale.