mały|Stela 1 z La Mojarra, na której zapisano dwie daty w długiej rachubie Długa rachuba – mezoamerykański kalendarz, który wraz z rytualnym kalendarzem tzolkin i świeckim haab tworzył zsynchronizowany kalendarz Majów. Za pomocą długiej rachuby liczono dni od pewnej daty zerowej, uznawanej za mityczny początek. Badacze zwykle obliczają ten punkt na 13 sierpnia 3114 roku p.n.e. choć podawane są też daty 10 i 11 sierpnia oraz 6 września.
Historia Nie wiadomo kiedy dokładnie powstała długa rachuba oraz dlaczego czas w niej liczono od tej właśnie daty zerowej. Za jej twórców najczęściej uznaje się Olmeków, gdyż najstarsze zachowane daty (36 rok p.n.e.) odkryto na tzw. Steli 2 w Chiapa de Corzo w Meksyku. Niektórzy badacze, jak profesor Vincent Malmström, uważają, że jeszcze starsze zapiski mogą znajdować się na steli z Takalik Abaj w Gwatemali, która może być datowana na lata między 236 a 19 rokiem p.n.e. Jednakże ze względu na bardzo zły stan inskrypcji nie można jednoznacznie potwierdzić dat. Część spośród najstarszych odkrytych zapisków długiej rachuby zostało zapisanych w stylu epi-olmeckim, a nie majańskim, co sugeruje że Majowie nie stworzyli tego systemu, lecz go przejęli. Pierwszym jednoznacznie majańskim artefaktem z zapiskiem długiej rachuby jest tzw.