Stela 29 z Tikál datowana na 292 rok n.e.

Zasada funkcjonowania Mezoamerykanie dzięki kalendarzowi haab, który splatał się w jeden cykl z kalendarzem tzolkin, mogli precyzyjnie określać daty w półwiecznym cyklu trwającym około 52 lat. Jednakże z uwagi na liniową naturę czasu nie mogli odróżniać poszczególnych cykli, więc wprowadzili długą rachubę, w której zliczali dni od pewnej daty zerowej. Daty w tym systemie składały się z liczby dni (kin), 20-dniowych „miesięcy” (uinal), 360-dniowych „lat” (tun), „dekad” po 7200 dni (katun) oraz „wieków” liczących 144 000 dni (baktun), które upłynęły od daty zerowej.

Archeolodzy obecnie zapisują je w postaci pięciu cyfr oddzielonych kropkami. Przykładowo data 11 października 1492 roku to , przy czym pierwsza liczba oznacza „wiek”, a ostatnia „dzień”. Choć było to tylko pięć pozycji, przewidziano, że trzeba będzie wprowadzić kolejne. Majańscy kapłani przewidzieli ich aż 19, z których najdłuższy przedział czasu zwany alautun liczył 23 040 000 000 dni, czyli ok. 63 milionów lat.