Również mniemanie tych za bezzasadne uznaje, którzy śmią utrzymywać, jakoby Filip zewnętrznymi okolicznościami zmuszony okazywał względy Tebom (14—16). Wykazuje, że Filip w obecnym położeniu z konieczności musi żywić nieprzyjazne zamysły wobec Ateńczyków. Mając bowiem przekonanie, że im krzywdę wyrządził, musi i o tym wiedzieć, że Ateńczycy przy najbliższej sposobności nie zaniechają oddać mu wet za wet (17–19). Demostenes przytacza długi ustęp ze swojej mowy, którą wygłosił do Meseńczyków w czasie poselstwa. Odwoływał się w niej do wypadków współczesnych, jak postępował Filip z Olintyjczykami i z Tesalczykami, jak ich starał się z początku pozyskać ich przysługami udawanej przyjaźni i ustępstwami na uczynionym na ich rzecz, w końcu zaś jednych i drugich haniebnie oszukał (20—25). Wzywa Ateńczyków, by roztropniej postępowali niż Meseńczycy i Argiwowie, i czyta im oświadczenie polis ateńskiej, które ułożył jako odpowiedź na list Filipa (26—28), sama odpowiedź jednak zaginęła. W końcu wzywa Ateńczyków, aby wezwali przed sąd tych obywateli, którzy fałszywym i kłamliwym sprawozdaniem z