Za stworzenie tych budowli odpowiedzialny był Kawamoddin, najsłynniejszy architekt epoki.

Na dworze, Gouharszad faworyzowała swojego wnuka Ala ad-Daulę (1447–1448), co w roku 1441 doprowadziło do tego że jej inny wnuk, Abd al-Latif (1449–1450), udał się ze skargą na jej zachowanie do swojego ojca Uług Bega. Szahruch udzielił Gouharszad reprymendy za wprowadzanie podziałów w rodzinie i ta zabrała Abd al-Latifa z powrotem z Samarkandy do Heratu. Kiedy Szahruch był ciężko chory w roku 1444, tak że wydawało się, iż umrze, Gouharszad doprowadziła do tego iż potężny emir Firuzszah złożył przysięgę na wierność Ali ad-Dauliemu. Kiedy Szahruch wyzdrowiał, Gouharszad musiała zmierzyć się z gniewem zarówno Szahrucha, jak i innych książąt, w szczególności zaś jej syna Muhammada Dżukiego, który wydawał się być naturalnym następcą tronu. Niektórzy kronikarze epoki Timurydów winią Gouharszad za to, że Szahruch nie wydał odpowiednich dyspozycji swoim potomkom na wypadek śmierci.