Gouharszad i jej krewni zostali uwolnieni, zaś Abd al-Latif musiał publicznie przepraszać za swoje działania.
Na wiosnę 1448 roku Herat zajął Uług Beg i Gouharszad szukała schronienia u Sultana Muhammada, zabierając ze sobą wezyrów głównej kancelarii (diwan-e ala), wielu krewnych i znaczną liczbę żołnierzy. Będąc na dworze Sultana Muhammada, Gouharszad korzystając ze swojej bliskiej relacji z Dżahanszahem (1438–1467) pomogła wynegocjować z nim pokój. W następnym roku na dwór Sultana Muhammada przybył także Ala ad-Daula, który uciekł z więzienia Babura (1447–1457). Teraz oboje wraz z Gouharszad zaczęli namawiać Sultana Muhammada do zaatakowania Heratu. 30 października 1449 roku Sultan Muhammad pokonał Babura w bitwie nieopodal Dżamu i zajął Herat. Obawiając się jednak popularności Ala ad-Dauli w regionie wysłał go jako swojego namiestnika do Kabulu. Na wiosnę 1450 roku Sultan Muhammad wyruszył przeciwko Baburowi. Kiedy jednak dowiedział się, iż wykorzystując jego nieobecność Ala ad-Daula zajął Herat i dodatkowo wyszedł na jaw spisek Gouharszad i jej krewnych w jego armii zmierzający do wydania go jego przeciwnikowi, Sultan Muhammad opuścił swoje wojsko i z grupą zwolenników uciekł do Jazdu.