ojciec zmarł na tyfus w obozie w Naddniestrzu, matka została zastrzelona.

Od 1942 do 1943 Celana przetrzymywano w różnych rumuńskich obozach pracy, gdzie pracował przymusowo przy budowie dróg. Po ponownym zajęciu Bukowiny (i Czerniowiec) w sierpniu 1944 przez Sowietów poeta wrócił w grudniu 1944 do Czerniowiec i podjął studia. W latach 1945–1947 mieszkał w Bukareszcie, gdzie pracował jako lektor i tłumacz. Potem uciekł z totalitarnej ojczyzny przez Węgry i Wiedeń do Paryża, gdzie osiedlił się w 1948 roku. Jeszcze w tym samym roku ukazał się jego pierwszy ważny tomik wierszy: Der Sand aus den Urnen (Piasek z urn).

W Paryżu w 1951 roku poznał Gisèle de Lestrange, którą poślubił rok później. Także w 1952 roku ukazał się tomik Mohn und Gedächtnis (Mak i pamięć) wraz ze znanym wierszem Todesfuge (Fuga śmierci). W 1955 roku otrzymał francuskie obywatelstwo i urodził mu się syn Eric (jego pierwsze dziecko zmarło wkrótce po porodzie).

W kwietniu 1967 Celan i jego żona zdecydowali się na separację.

Zmarł w nocy z 19 na 20 kwietnia 1970. Popełnił samobójstwo rzucając się do Sekwany.

Wyróżnienia 1957: Nagroda literacka koła kulturalnego w Związku Przemysłu Niemieckiego 1958: Bremeńska Nagroda Literacka 1960: Nagroda im.