objaśnia postęp sztuki wojennej i źródła przewagi Filipa (47–52). Ostrzega, by nie wierzono zdrajcom i mówcom przez Filipa przekupionym, oburzając się na obecne postępowanie Ateńczyków w tym względzie (52—56). Przytacza wypadki z ostatnich lat, w których przekupieni stronnicy Filipa przyprawili kilka państw o zgubę (56—62). Przytacza przyczynę, dlaczego lud chętniej daje posłuch zdrajcom karmiącym go pochlebstwami, niż mężom zdrowej rady. Ostrzega Ateńczyków, że gdy już będzie za późno, będą żałować swojego postępowania (63–69).
III. Przedstawia w szczegółach, co należy czynić w celu ocalenia Grecji i ateńskiej polis Według Demostenesa należy przygotować wojsko i flotę do wojny (70). Po zakończeniu przygotowań, ale nie wcześniej, należy wezwać inne polis greckie do udziału w wojnie (71–73) Armię Diopeitesa w Chersonezie trzeba wesprzeć posiłkami i zaopatrzeniem (78).
Ateńczycy powinni dać przykład gotowości wojennej, bo to oni, nie zaś małe państewka greckie, czuwać mają nad całą Helladą. Ateńczycy, pomni na przekazaną im przez przodków pozycję, mają dać hasło do wspólnej wojny obronnej, a nie jak dotąd siedzieć bezczynnie i czekać, czy by ich nie wyręczy ktoś inny. Poleca przyjęcie swojego wniosku i kończy mowę życzeniem pomyślności (74–76)Uwspółcześnione streszczenie za .
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
– tekst mowy w oryginale, z angielskim tłumaczeniem i komentarzem.
Filipowi 3