Uczył w lwowskich szkołach muzycznych, udzielał prywatnych lekcji z teorii muzyki i gry na fortepianie, a okazjonalnie prowadził zespoły kameralne, dyrygował chórami oraz akompaniował.
Do Wrocławia przybył w lipcu 1945 r., a już od jesieni przystąpił do organizacji Zakładu Muzykologii przy Katedrze Historii Sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim. Dzięki jego ogromnym staraniom, uratowano od zniszczenia naukową bibliotekę muzykologiczną, którą umieszczono później w budynku przy pl. Uniwersyteckim, gdzie w listopadzie 1945 r. rozpoczęły się wykłady dla studentów I roku Muzykologii. Liebhart jako adiunkt był tam wówczas jedynym wykładowcą, kierownikiem zakładu i bibliotekarzem. Pracę naukowo-dydaktyczną prowadził na Muzykologii aż do likwidacji tego kierunku w roku 1952.
Wspólnie z przedstawicielami Wydziału Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego oraz działaczami Dolnośląskiego Towarzystwa Muzycznego Zbigniew Liebhart brał udział w organizowaniu szkolnictwa muzycznego wszystkich stopni na terenie Dolnego Śląska. Należał do komitetu organizacyjnego DTM, był konsultantem i projektodawcą w Dziale Oświaty Pozaszkolnej, brał udział w akcji umuzykalniającej na terenie całego województwa. Należał do inicjatorów i organizatorów Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej, w której pracował od 1949 r.